WEGANIZM.com
– wszystko o weganizmie

 

FUTRA

 

 

Oczywiście jest to skóra zwierząt schwytanych we wnyki lub zabitych na fermach. Obie procedury wiążą się z cierpieniem zwierząt. Zwierzęta schwytane we wnyki umierają przez wiele dni w cierpieniach.

 

Zwierzęta na fermach pozbawia się ich naturalnych warunków. One żyją i umierają w cierpieniu. Najczęściej hodowane i mordowane na fermach są: norki (około 26 milionów rocznie), lisy (4,5 miliona rocznie), szynszyle (250 tysięcy rocznie), sobole (150 tysięcy rocznie), tchórze (100 tysięcy rocznie), szopy (100 tysięcy) oraz rysie i nutrie.

 

Norki to zwierzątka drapieżne pochodzące z Ameryki. Są samotnikami spędzającymi większą część dnia w wodzie. Norki są bardzo ciekawskie i dlatego potrzebują dużej przestrzeni życiowej. Są to bardzo aktywne zwierzątka, które cierpią żyjąc w klatkach.

 

Trzymane w klatkach szerokich na 25,40 cm i długich na 60,96 cm są pozbawiane odpowiedniej przestrzeni. Ciągłe przebywanie w klatce negatywnie wpływa na ich psychikę. Stają się neurotyczne, niektóre z nich potrafią godzinami chodzić tam i spowrotem w klatce. Takie warunki hodowli wywołają chroniczny stres, który powoduje, że norki cierpią na wrzody żołądka i powiększenie gruczołów produkujących adrenalinę. Aby zatuszować tę przerażającą prawdę hodowcy przeprowadzili serię testów, próbując udowodnić, że norki nie cierpią psychicznie. Do swych badań użyli młodych, jeszcze zdrowych osobników, tym samym zafałszowując prawdę.

 

Z powodu cierpienia norki często okaleczają się, odgryzając sobie ogony. Jest to bardzo nie wygodne dla hodowców, ponieważ obniża wartość futra.

 

Norka na wolności żyje w pobliżu zbiorników wodnych. Hodowana na farmie pozbawiona jest tej możliwości i często umiera z powodu przegrzania. Aby uzyskać nietypowe dla norek barwy futra i sprostać wymogom mody, hodowcy stosują rozmnażanie wsobne. Ta manipulacja genetyczna doprowadziła do powstania norek o białej, szarej, mahoniowej i niebieskawej maści. Konsekwencją tego procesu jest nie tylko zmiana barwy futra, ale również problemy fizjologiczne. Na przykład, biała norka Hedlung, która jest genetycznym mutantem, wyprodukowanym na fermie, głuchnie po 30 dniach życia. Innym przykładem jest Królewska norka pastelowa, u której często rozwija się deformacja szyi.

 

Niebieska norka Iris ma osłabiony system odpornościowy, co spowodowane jest niedoborem komórek obronnych. Tego typu schorzenia dotyczą tylko norek hodowlanych i są bardzo powszechne.

 

Podobnie wygląda życie lisów hodowanych na fermach. Wśród lisów hodowlanych często występuje kanibalizmu, co jest związane z potwornymi warunkami 'życia' w zatłoczonych klatkach. Ocenia się, że hodowcy tracą 20% hodowli. Połowa tych strat spowodowana jest kanibalizmem.

 

Najczęściej stosowaną metodą zabijania lisów jest analne porażenie prądem. Norki są zwykle zagazowywane np. spalinami samochodowymi, trute, łamie się im kark lub dusi.

 

Hodowcy szynszyli stosują przeważnie zabijanie przez łamanie karku lub rażenie prądem. W tym celu przypina się metalowe klamry do uszu i do genitali szynszyli by wykonać egzekucje. Ponieważ szynszyle są małe potrzeba aż 100 osobników, aby uszyć jedno futro.

 

 

 

 

 

Raczej nago niż w futrze...